صفحه اصلی تحقیقات و مسئولیت ها
فارسی    انگلیسی   
درباره طب فیزیکی مطالب علمی
بیماری های دردناک منتشر تنه و ستون فقرات (اندام فوقانی (دست (اندام تحتانی (پا تمرینات ورزشی برای همکاران
آدرس مطب نظرات و پیشنهادات

 

 

پیچ خوردگی مچ پا

پیش زمینه: در صد زیادی از آسیب های عضلانی اسکلتی بیماران مراجعه کننده به درمانگاه ها و مطب های خصوصی را " پیچ خوردگی مچ پا"  تشکیل می دهد. درمان مناسب معمولا نتایج خوبی در بر دارد. حدود %40 بیمارانی که به طرز مناسب درمان نشده اند دچار علایم مزمن می گردند. هدف از درمان، صرفا کاهش درد نیست. بازیابی قدرت عضلات، محدوده کامل حرکتی  و تعادل مناسب و پیش گیری از تکرار آن نیز اهمیت زیادی دارند.

 

انواع پیچ خوردگی :  پیچ خوردگی های مچ پا به سه دسته تقسیم می شوند:

درجه یک:  کشیدگی خفیف رباط هاست. ورم مختصری وجود دارد. بیمار می تواند روی پا راه برود.

درجه دو:  ورم متوسطی وجود دارد و پارگی ناقص رباط ها به وجود آمده است.

درجه سه :  ورم شدید و پارگی حداقل یک رباط در ناحیه مچ پا وجود دارد.

 

توجه:  گاهی پیچ خوردگی مچ پا با شکستگی استخوان های پا یا دررفتگی ها در مفاصل مربوطه همراه است که باید تشخیص داده شده درمان گردند.

 

بررسی های  تصویری:  بسته به نتایج معاینه، در صورت لزوم از رادیوگرافی ساده،  سی تی اسکن،  ام آرآی استفاده می شود. در برخی موارد، انجام اسکن استخوانی نیز کمک کننده است.

 

آرتروسکوپی: در مواردی که درد به صورت تحت حاد یا مزمن در آمده است کاربرد دارد. علاوه بر اهمیت تشخیص ارزش درمانی نیز دارد .

 

برنامه توانبخشی

فیزیوتراپی: معمولا در پیچ خوردگی های متوسط تا شدید کاربرد دارد. دو فاز عمده دارد :

الف) فاز ضد درد: که بیشترتلاش در جهت کاهش درد بیمار است .

ب) توانبخشی: در جهت بهبود محدوده حرکتی مفصل،  تقویت عضلات اطراف مچ پا و تمرینات خاص تعادلی است .

توضیح: اکثر افرادی که سابقه پیچ خوردگی مچ پا داشته اند، پس از پایان دوره حاد ( گچ گیری یا بستن با باند) همچنان از درد موضعی و یا شل بودن مچ پا و کاهش تعادل شکایت دارند. اکثر این  افراد احساس می کنند که مچ پایشان دیگر به اندازه قبل ثبات ندارد .درد در این افراد به علت ایجاد چسبندگی بین رباط ها و بافت های اطراف است و کاهش تعادل به علت اختلال "حس عمقی" است، چراکه گیرنده های حس عمقی عمدتا در رباط ها قرار دارند. فیزیوتراپی تخصصی درمان مناسب در این موارد است.

 

بیمار زمانی می تواند به فعالیت های ورزشی بپردازد که شرایط   ذیل را داشته باشد:

1) محدوده حرکتی مچ پا کامل و بدون درد باشد.

2) درد وجود نداشته باشد.

3) قدرت عضلات در سمت آسیب دیده، حداقل %80 سمت سالم باشد.

4) بیمار بتواند به مدت سی ثانیه و با چشم بسته روی پای مبتلا بایستد.